De tenniskoningen!

Het is nu welletjes geweest met die twee. Wie die twee ? Nadal en Federer. Het leek een tijdje dat Federer niet te kloppen viel. Het leek een tijdje dat Nadal gezien zijn blessures out zou zijn.
Zolang we het niet met het oog ondervinden geloof ik het niet. En inderdaad. Het geschiede. Een wedstrijd van jewelste die laatste Australian open versie 2009. Een echt kat en muis spel. Prachtige wissels. Lange wissels. Uitputtend voor de spelers ? Neen ze zijn fysisch even sterk. Waar ligt hem het verschil dan ? Ik denk in dat ene kleine verschil dat je amper kan zien. Het kunnen overtreffen van elkaars prestaties door alles op alles te zetten en in de wedstrijd het tikkeltje van dat brein te gebruiken om op het laatste moment, in een fractie van een seconde, te beslissen waar je de bal gaat slaan. Scherp en juist. Prachtig om zien. Dit vraagt snelheid, inzicht en puur talent. En de momenten dat Federer fouten liet vallen waren momenten van mindere focus en een verslapte aandacht hetgeen je bij Nadal niet mag doen. Het vernuft zit er ook in om harde slagen te laten variëren met tragere ritmes. Wie dit doet neemt bewust de leiding van de wedstrijd in handen. En Nadal is een leider en wil niet onderdoen omwille van zijn hoge focus. En zonder de andere koning, Federer, zou de verdienste anders zijn. Dat Nadal een zo hoge mentale ingesteldheid heeft is te wijten aan de vele belangrijke factoren zoals: wil, motorische inzicht, hoge concentratie en relaxatie, focus op de overwinning en zelfzekerheid.